خاطره ای در مورد سیستم نوع یک و دو ذهن مدل دانیل کانمن

سال ها پیش مدیری داشتم که هر وقت نامه ای ، رسیدی ، درخواستی چیزی پیشش میبردم تا آن را امضاء کند ، می گفت : بی زحمت بزارش روی میز بعداً خودم بهت زنگ می زنم بیای ببریش .

شیوه مدیریت ایشان به گونه ای بود که امکان نداشت در همان لحظه مراجعه بهش چیزی را امضاء کند؛ حتی برگه مرخصی ساعتی را !

به خاطر این رفتارش من و بقیه کارمندان زیرمجموعه به ایشان لقب ترسو داده بودیم! و فکر می کردیم به خاطر ترس از میز و مقام است که اینگونه رفتار می کند. هر وقت کسی کارش به ایشان می افتاد؛با طعنه تمسخر آمیزی بهش می گفتیم: بابات در اومد ، برو چند روز دیگه بیا!

رفته رفته روابطم با آقای مدیر بیشتر شد